Zakład Archeologii Pradziejowej

<< powrót


Zakład Archeologii Pradziejowej

Adres: ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa, tel. (0-22) 55 22 824, nr pokoju 3.24


Kierownik:
Prof. dr hab. Ryszard Mazurowski


archeologia neolitu, eneolitu i wczesnej epoki brązu,
dyżury w semestrze zimowym 2016/17:
wtorek 12.30 - 13.15
środa 10.30 - 11.30


Pracownicy:


dr Marcin Białowarczuk


archeologia neolitu, architektura neolityczna Bliskiego Wschodu, krzemieniarstwo
, Dyżury w semestrze zimowym 2017/18:
wtorek 13.00 - 14.00

UWAGA!
04.11. - 16.12.2017 wykopaliska




dr Witold Gumiński


paraneolit, neolit, mezolit, archeologia środowiska, Dyżur w semestrze zimowym 2016/17:

czw. 12.30 - 13.15 i 16.30 - 17.15




dr Katarzyna Januszek



archeologia neolitu, krzemieniarstwo
, Dyżur w semestrze letnim 2017/18:

wtorek 11.30 - 13.00




dr Dariusz Manasterski


archeologia schyłku neolitu i wczesnej epoki brązu, Dyżur w semestrze zimowym 2018/17:

środa: 15.00 - 16.30

----------------------------------------------------------------------------------

INFORMACJE OGÓLNE

Aktywność dydaktyczna i naukowo-badawcza Zakładu koncentruje się na problematyce rozwoju kultury ludzkiej od początków gospodarki wytwórczej na Bliskim Wschodzie i w Europie środkowo-wschodniej do wczesnej epoki brązu włącznie.

Istotną dziedziną działanosci są także prace redakcyjne pisma naukowego STUDIA I MATERIAŁY DO BADAŃ NAD NEOLITEM I WCZESNĄ EPOKĄ BRĄZU NA MAZOWSZU I PODLASIU, bedącego nową ofertą wydawniczą Instytutu Archeologii UW powstałą w 2011 roku z inicjatywy pracowników naszego Zakładu.

Studia i materiały do badań nad neolitem i wczesną epoką brązu na Mazowszu i Podlasiu

to rocznik recenzowany zewnętrznie (peer-reviewed), wydawany od 2011 roku przez Instytut Archeologii UW (ISSN: 2084-4042). Adresowany jest głównie do archeologów polskich i wschodnioeuropejskich. Ma on na celu prezentację artykułów syntetycznych oraz materiałów z badań wykopaliskowych (m.in. ratowniczych i inwestorskich), realizowanych na obszarze Mazowsza i Podlasia i związanych z wymienionym w tytule okresem (tj. od kultur wstęgowych po kulturę trzciniecką włącznie). Dla ukazania szerokiego spektrum odniesień do pradziejowych zjawisk ze wskazanego obszaru i okresu, publikowane są również zagadnienia dotyczące pośrednio zakresu chorologicznego czasopisma.

Artykuły publikowane są w języku polskim ze streszczeniami w języku angielskim, a w uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest użycie języka rosyjskiego (ze streszczeniem w jęz. angielskim).

 

Pierwotną wersją rocznika

 Studia i materiały do badań nad neolitem i wczesną epoką brązu na Mazowszu i Podlasiu jest wersja papierowa, przy czym każdy tom dostępny będzie również w wersji cyfrowej.

 

Zespół redakcyjny tworzą pracownicy Zakładu Archeologii Pradziejowej I.A.UW:

 

prof. dr hab. Ryszard F. Mazurowski (e-mail: rfmazurowski@uw.edu.pl)

dr Dariusz Manasterski (e-mail: dmanasterski@uw.edu.pl)

dr Katarzyna Januszek (e-mail: katarzyna.januszek@uw.edu.pl)

Sekretarzem redakcji jest dr Marcin Białowarczuk

(e-mail: m.bialowarczuk@uw.edu.pl)

 

Zapraszamy do współpracy

 

Wskazówki dla autorów

Artykuły składane do publikacji w roczniku „Studia i materiały do badań…” winny być pisane w języku polskim, a w uzasadnionych przypadkach w języku rosyjskim;

 

Każdy tekst powinien zawierać:

- do 8 słów kluczowych oraz streszczenie (do 10% objętości tekstu) w języku polskim i angielskim; podpisy ilustracji i tabel obok wersji polskiej powinny być także zapisane w  wersji angielskiej.

-  imię i nazwisko autora/autorów (na stronie tytułowej) oraz afiliację autora/autorów, adres korespondencyjny i adres e-mail (umieszczone przed streszczeniem).

Artykuły będą przyjmowane w wersji elektronicznej, zapisane w formatach: doc., docx. (pliki tekstowe – treść artykułu z przypisami, bibliografią i streszczeniem; podpisy do ilustracji i tabel) oraz tif. (pliki graficzne – ilustracje, wykresy itp. bez opisów);

- tekst powinien być zapisany czcionką Times New Roman, 12 pkt., z odstępem 1,5 wiersza (bez formatowania i wyróżnień); dopuszczalne jest zastosowanie kursywy;

- strony winny być nienumerowane, a tekst bez list numerowanych automatycznie (z wyjątkiem przypisów);

- pliki graficzne (ryciny, tablice) powinny być utworzone w rozdzielczości nie mniejszej niż 600 dpi; każda ilustracja (preferowane czarno-białe) powinna być zapisana w osobnym pliku graficznym; maksymalne pole rycin pełnowymiarowych wynosi 17x23 cm;

Odnośniki do literatury powinny być wzorowane na harvardzkim systemie cytowania; pełne wyjaśnienie na stronie:

www.bournemouth.ac.uk/library/how-to/citing-refs-harvard.html

np.:

- literatura cytowana w tekście: (Makarowicz  2010, s. 50)

Zestawienie bibliograficzne na końcu artykułu w układzie alfabetyczno-chronologicznym, wg nazwisk autorów i dat publikacji, np.:

KEMPISTY, E., 1973. Kultura ceramiki „grzebykowo-dołkowej” na Mazowszu i Podlasiu. Wiadomości  Archeologiczne, XXXVIII, 3-75.

MAKAROWICZ, P., 2010. Trzciniecki krąg kulturowy – wspólnota pogranicza wschodu i zachodu Europy. Poznań.

 

Zasady transliteracji zapisów w języku rosyjskim wg zasad zawartych w:  Polański, E., ed. 1997. Nowy słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji. Warszawa.

 

Procedura recenzowania artykułów

Nadesłane do publikacji prace podlegają ocenie przez Redakcję, a następnie przesyłane są do wybranych recenzentów zewnętrznych (lista recenzentów znajduje się na drugiej stronie każdego tomu). W celu uniknięcia konfliktu interesów artykuły nie są przekazywane recenzentom z tej samej jednostki/instytucji, z którą związany jest autor/autorzy. Dlatego też każdy autor powinien zamieścić informację o afiliacji.

Autor informowany jest o wyniku recenzji i zatwierdzeniu artykułu do publikacji. Ostateczną decyzję o publikacji danego artykułu podejmuje Redakcja biorąc pod uwagę konkluzje recenzenta.

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

REALIZOWANE PROJEKTY BADAWCZE

 

TELL QARAMEL

BADANIA OSADY Z PROTONEOLITU I WCZESNEGO NEOLITU 

PRZEDCERAMICZNEGO ( 10.700 – 9.400 B.C. )W SYRII   

Od roku 1999 w Tell Qaramel, około 26 km na północ od Aleppo i około 65 km na południe od  podnóża gór Taurus, prowadzone są polsko-syryjskie badania osady z okresu protoneolitu i początkowych stadiów tzw. neolitu przedceramicznego, obejmujących lata od około 10.700 do 9400 BC. W tym czasie kształtowały się na tych terenach pierwsze kultury rolnicze, dokonywało się przechodzenie od gospodarki zbieracko- myśliwskiej do uprawy roślin i hodowli zwierząt - owiec, kóz, nieco później także bydła i świń. Prace realizowane w ramach długoterminowej umowy o współpracy pomiędzy Directorate General for Antiquities and Museums of Syria w Damaszku i Center of Mediterranean  Archaeology of the Warsaw University, kierowane są  przez  prof. UW dr hab. Ryszarda F. Mazurowskiego i dr Youssefa Kanjou. Poza autorem niniejszej informacji   w badaniach uczestniczą lub uczestniczyli pracownicy i doktoranci Zakładu Archeologii Pradziejowej (mgr M. Białowarczuk, dr J. Gawrońska, dr K. Januszek, dr W. Gumiński , mgr P. Karczmarek), jak również liczni studenci.

Cały  wspomniany powyżej  model gospodarki wytwórczej stał się później podstawą cywilizacji Starego Świata, powoli przenikając przez Anatolię do Europy południowo-wschodniej, gdzie pojawił się mniej więcej u schyłku siódmego tysiąclecia BC.   

Badana  w Tell Qaramel osada ma prawie ok. 3,5 ha powierzchni i obejmuje pozostałości osadnicze ze stadium protoneolitu i wczesnego neolitu przedceramicznego ( ang. – Pre-pottery Neolithic A - PPNA).  W dotychczasowych sezonach  przebadano 5 kolistych kamiennych wież datowanych metodą radioaktywnego węgla C-14 na okres od połowy XI tysiąclecia do ok. 9650  B.C. - najstarsze tego typu budowle na świecie. Nie ulega wątpliwości iż wspomniane wieże  to największe odkrycie prahistoryczne  na Bliskim Wschodzie   od 60 lat . Te monumentalne konstrukcje miały charakter kultowy, a jednocześnie były prawdopodobnie miejscami zgromadzeń mieszkańców osady. Przemawia za tym chociażby aranżacja ich wnętrz. 

W wykopach usytuowanych  obok wież odkryto około 90 kolistych i owalnych, a sporadycznie również prostokątnych, domostw mieszkalnych oraz budowli gospodarczych, 3 świątynie/domy zgromadzeń ,  liczne paleniska i jamy gospodarcze . W części domostw , pod podłogami , oraz pomiędzy domostwami, w owalnych lub kolistych jamach, znaleziono 35 pochówków ludzkich oraz kilka zwierzęcych. Ułożeni w pozycji embrionalnej zmarli sporadycznie wyposażeni byli w  kamienne lub kościane paciorki i zawieszki . Układ embrionalny zmarłych związany jest najprawdopodobniej z wiara w reinkarnacje, czyli ponowny powrót do życia .

Na wzmiankowane  pochówki natrafiono w pobliżu   budowli określanej jako świątynia i jednocześnie dom zgromadzeń  ( ang. – shrine/common house ) . Jak na schyłek XI tysiąclecia BC, jest to     budowla niezwykle okazała (  10,5 na 5 m.), z podziałem wnętrza na  trzy części. W jej absydzie odkryto dekorowaną czterema wgłębieniami stelę. W części środkowej znajduje się podest ( rodzaj ołtarza ) z podłogą   z białej masy wapiennej.  Obok występują też półksiężycowate ławy i  koliste  palenisko w obstawie kamiennej, na którym składano w ofierze mięso wielkich zwierząt, prawdopodobnie bawołów, gazel, onagerów . W fundamencie  wschodniej części sanktuarium, mającej kształt prostokątny i tzw. „rusztową” konstrukcje fundamentu budynku  odkryto  kompletną figurkę kobiety wykonaną z miękkiego , oraz dość masywną siekierę z krzemienia tzw. typu Jerycho, będącą ewidentnym importem z  obszaru   Palestyny.

W  osadzie odkryto też niezwykle bogata kolekcję przedmiotów codziennego użytku z krzemienia, kości i , przede wszystkim, z kamienia, jak  np. naczynia z chlorytu lub wapienia, czy kamienne prostowniki  do drzewców strzał do łuku, zdobione bogato motywami geometrycznymi, zwierzęcymi i antropomorficznymi. Przedstawiają one tańczące postacie ludzi, węże i gazele, żułwie, jeżozwierze, ryby , a nawet motywy roślinne. Łącznie dotychczasowa kolekcja zabytków sztuki mobilnej w postaci kamiennych i wykonanych z suszonej na słońcu mady rzeźb oraz przedstawień reliefowych liczy prawie 490 okazów i należy do najbogatszych w  w strefie bliskowschodniej.

Badania w Tell Qaramel potwierdzają, że w wielu rejonach Bliskiego Wschodu istniały pierwotne ośrodki, które jednocześnie zaczęły przekształcać kulturę w kierunku neolitu – gospodarki rolniczo-hodowlanej, rozwoju rozległych osiedli z murowaną architekturą na terenach otwartych, które z urbanistycznego punktu widzenia mogą stanowić zalążki pierwszych organizmów protomiejskich. W przypadku Qaramelu ewenementem jest fakt, że tak wysoko rozwiniętą kulturę ukształtowała społeczność  zbieraczy i myśliwych, bowiem w dotychczasowych badaniach specjalistycznych nie mamy żadnych śladów udomowienia zwierząt i zbóż.  

Dokonane w Qaramel odkrycia  spotkały się z ogromnym zainteresowaniem archeologów z całego świata zajmujących się problematyką początków neolityzacji Bliskiego Wschodu oraz Europy . Osada przedceramiczna w  Tell Qaramel , obok Göbökli Tepe w Turcji i  legendarnego Jerycha  w Palestynie, należy obecnie do najważniejszych i najbardziej spektakularnych stanowisk dla poznania początków kultury neolitycznej. Co więcej, według autora tekstu,   z analizy sztuki kamiennej  i niektórych elementów architektury wynika, że  kultura qaramelska  w końcowym stadium swojego rozwoju mogła w dominującym stopniu przyczynić  się do powstania  monumentalnej architektury i sztuki kamiennej Göbökli Tepe , jak również następnie  kultywowanej w osadach  usytuowanych nad Środkowym Eufratem , a więc Tell Mureybet, Mugaret, Tell Abr 3, Szeik - Hassan  i Jade El- Mughara .

Po  ukazaniu się  artykułów popularnonaukowych  w  licznej prasie codziennej oraz prestiżowych czasopismach („ National Geographic. Edycja Polska „, Traveler”. Edycja Polska. „Polityka”, „Wprost”, „Newsweek Polska „ , „Wiedza i Życie”), odkrycia w Qaramel oraz działania polskich archeologów , stały się  znane wśród miłośników i sympatyków archeologii. Dowodem tego jest chociażby  jest  zwycięstwo autora niniejszego artykułu w  kategorii Naukowe Odkrycie Roku  2009 w plebiscycie  Travelery 2009 organizowanym przez Redakcję „ Traveler.Polska” oraz „National Geographic.Polska „.

R. F. Mazurowski

 

Tell Qaramel (fot. K. Abdel Ghafur)

 

Wieża, dom zgromadzeń z wczesnego neolitu przedceramicznego

(fot. R.F.Mazurowski)

 

Kamienna rzeźba ryby (sum) (fot. P. Piwowarski)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

NIEDŹWIEDZIÓWECKI MIKROREGION OSADNICZY ( NMO ) LUDNOŚCI

KULTURY RZUCEWSKIEJ. BADANIA W LATACH 1980-2017

Od 1980 roku, pod kierownictwem prof. UW dr hab. Ryszarda F. Mazurowskiego, prowadzone są  badania archeologiczne tzw. niedźwiedzióweckiego mikroregionu osadniczego ( dalej – NMO ) ludności kultury rzucewskiej z okresu późnego neolitu, usytuowanego na Żuławach Wiślanych, w okolicy miejscowości Niedźwiedzica z przysiółkiem Niedźwiedziówka, Stare Babki, Wybicko, Wiśniewo i Bronowo, gm. Stegny, pow. Nowy Dwór Gdański. W ciągu ostatnich 12 lat prace te realizowane były wspólnie z Muzeum Zamkowym w Malborku, w ramach długoterminowej umowy o współpracy z Instytutem Archeologii UW.

Z rozpoznania geologicznego i archeologicznego wynika, że w późnym neolicie, w rejonie wspomnianych powyżej miejscowości, przebiegała jedna z  ówczesnych odnóg ujścia Wisły, a Zalew Wiślany znacznie cofnął się w kierunku NE. Uformowane  piaszczyste łachy po obydwu  stronach koryta wzmiankowanej odnogi stały się dogodnym miejscem dla lokalizacji setek lub nawet tysięcy krótkotrwałych obozowisk sezonowych na przestrzeni około 30 km2, zakładanych przez ludność kultury rzucewskiej , przybywającą z Wysoczyzny Elbląskiej  w celu zbierania bursztynu i jego obróbki .To nadzwyczajne zainteresowanie aluwialnymi obszarami Żuław wiązało się z apogeum zainteresowania bursztynem wśród późnoneolitycznych populacji zamieszkujących interior, aż do Łuku Karpat. Gwałtownie rosnący popyt na bursztyn z dala od Bałtyku, jak również bardzo dogodny szlak komunikacyjny, którym była ówczesna Wisła, to okoliczności niezwykle sprzyjające wzrostowi roli bursztynu w gospodarce społeczności zasiedlających wybrzeże Zatoki Gdańskiej oraz Zalewu Wiślanego. Długoterminowa, sezonowa penetracja osadnicza Żuław i pasa wybrzeża przez „ rzucewian”, to udana próba maksymalnego wykorzystania gospodarczego najcenniejszego zasobu surowcowego w tej strefie, czyli bursztynu. To on przyczynił się także do rozwoju  niezwykle rozległych, długotrwałych i bogatych osad stałych w pasie nadbrzeżnych Wysoczyzn – Elbląskiej i Gdańskiej.

Odkryte w obozowiskach dwojakiego charakteru  skarby wyraźnie sugerują, że poza produkcją ozdób na wymianę lokalną, wśród  przedstawicieli własnej populacji, bardzo wiele doborowych bryłek surowca i dużych płytek, intencjonalnie ciętych z dużych brył sukcynitu przeznaczonych było na wymianę dalekosiężną z mieszkańcami nadwiślańskich terytoriów odległych niekiedy nawet ponad 400 – 450 km .

W obozowiskach sezonowych NMO odkryto jedno- i wielocykliczne pracownie obróbki bursztynu, które do dnia dzisiejszego dostarczyły około 200 000 zabytków związanych z procesem produkcyjnym oraz codziennym życiem ich pierwotnych właścicieli. Około 170 000 okazów to zabytki bursztynowe obejmujące odpady produkcyjne, 18 000 półwytworów ozdób i ich form finalnych oraz surowiec przygotowany do obróbki i odrzucony podczas selekcji wstępnej. Pracowniany charakter znalezisk potwierdza dodatkowo znikoma obecność form finalnych ozdób w stosunku do ich półwytworów uszkodzonych lub zaniechanych. Przemawiają za tym również liczne narzędzia krzemienne, kamienne, rogowe i kościane służące do obróbki bursztynu.

Brak jakichkolwiek przekonywujących elementów trwałej zabudowy mieszkalnej obozowisk w NMO to kolejna przesłanka potwierdzająca ich sezonowy charakter. Poza otwartymi paleniskami , wyjątkowo także w obstawie kamiennej, nielicznymi jamami, na linii brzegowej odnogi ujścia Wisły, i w jej korycie, odkryto również  liczne spiczasto zastrugane pale z olchy czarnej, będące elementami konstrukcyjnymi  prostych kładek i pomostów. Służyły one cumowaniu łodzi i ułatwiały wszelkie  zajęcia codzienne, jak czerpanie wody, pranie, połowy ryb itp.

Odkryte w obozowiskach NMO pozostałości obróbki bursztynu przez ludność kultury rzucewskiej  bezsprzecznie sugerują, że mamy tu do czynienia z największym , znanym obecnie na świecie ,centrum pozyskiwania sukcynitu i produkcji z niego ozdób w epoce kamienia .

Nieustanne niszczenie  neolitycznych obozowisk i grabież bardzo cennych zabytków , to przesłanki do kontynuacji prac wykopaliskowych w NMO, w latach następnych.

R. F. Mazurowski

 

Wykop w trakcie eksploracji (fot. R. F. Mazurowski)

 

Zabytki bursztynowe z NMO (fot. R. F. Mazurowski)

 

Skarb półwytworów ozdób bursztynowych (fot. R. F. Mazurowski)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

SZCZEPANKI STANOWISKO TORFOWE Z EPOKI KAMIENIA W POLSCE NE

Stanowisko Szczepanki 8 położone jest na wyspie byłego Jeziora Staświn (obecnie torfowisko) na Pojezierzu Mazurskim. Dzięki nawarstwieniom torfowym na stanowisku zachowały się wyjątkowo liczne zabytki z surowców organicznych – tysiące kości pokonsumpcyjnych, seria wytworów kościanych, a nawet wytwory drewniane. Unikalnym walorem stanowiska jest też występowanie wszelkich zabytków w układzie stratygraficznym, co pozwala przyporządkować je do odpowiednich okresów epoki kamienia.

Osadnictwo w epoce kamienia trwało na wyspie ponad 7.000 lat, od późnego paleolitu (od ok. 11.000 BP), przez cały mezolit (9.700-5.600 BP) oraz paraneolit do końca neolitu (5.600-3.700 BP). Osadnictwo wygasa z końcem neolitu (ok. 3.700 BP) najprawdopodobniej z powodu zabagnienia i zarośnięcia jeziora. W późnym paleolicie (11.000-9.700 BP) wyspę odwiedzano tylko okazjonalnie. Z tego czasu pochodzą nieliczne kości pokonsumpcyjne – ptaków, ryb i dużych ssaków kopytnych (łosia i konia) oraz pojedyncze, ale doskonale zachowane wytwory kościane – zawieszka i sztylet wykonane z żeber zwierzęcych.

W mezolicie (9.700-5.600 BP) osadnictwo ma charakter cyklicznych, sezonowych obozowisk. Dominują wtedy kości leśnych ssaków kopytnych (jelenia, dzika, łosia i sarny) oraz ryb, mniejszy udział mają ssaki futerkowe, ptaki i żółw. Do ciekawszych znalezisk z tego

okresu należy: topór/oprawa na ciosak z poroża łosia, ciosło z kości promieniowej łosia topór z guzowym obuchem z poroża jelenia, siekierka z szabli dzika, sztylet z kości długiej jelenia, zawieszka z kła psa.

W paraneolicie - kultura Zedmar - (od 5.600 BP) pojawia się płaskodenna ceramika oraz kości zwierząt udomowionych – świni, bydła, owcy i kozy, których udział do końca neolitu nie przekracza 1/3 kości ssaków kopytnych. Struktura łowiectwa, które jest nadal podstawą utrzymania, nie zmienia się zasadniczo w stosunku do mezolitu. Od początku paraneolitu osadnictwo na wyspie ma już jednak charakter stały i z tego okresu pochodzi zdecydowana większość znalezisk. Poza masowo występującą ceramiką i drobnymi wytworami krzemiennymi, z innych ważniejszych znalezisk można wymienić: kamienne gładzone siekiery, topory T-kształtne i siekierki z poroża jelenia, ciosła z kości długich (metapodiów) tura lub łosia, noże i inne narzędzia z szabli dzika, haczyki kościane do połowu ryb, harpuny i ostrza, przekłuwaczei szydła (w tym także z kości ptasich), zawieszki z zębów zwierzęcych, różne ozdoby z bursztynu, czy wreszcie uchwyt -ściągacz do sznura od tobołka wykonany z kości długiej sarny. Do zupełnie unikatowych znalezisk należy wiosło z drewna jesionowego z trzonkiem pomalowanym dziegciem na wzór żółto-czarnej spirali i piórem zamalowanym ochrą na czerwono. Pióro tego wiosła jest jeszcze odpowiednio hydrodynamicznie wygięte, jak u współczesnych wioseł od kajaka lub kanu.

Do równie wyjątkowych odkryć dla stanowisk łowieckich należą dwa pochówki niemowląt (ok. półrocznych). Jeden, w pozycji wyprostowanej i posypany ochrą, jest z późnego paleolitu lub wczesnego mezolitu, drugi, w pozycji skurczonej na boku – z wczesnego paraneolitu.

Witold Gumiński

 

Lokalizacja stanowiska Szczepanki

 

Grób k. Zedmar

 

Malowane wiosło

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

W roku akademickim 2016/2017 planowane są następujące przedsięwzięcia badawcze :

 

 

1. W lipcu 2014 r. prof. Ryszard F. Mazurowski, przy współpracy dr Marcina Białowarczuka, w 35sezonie badawczym, przeprowadzi prace wykopaliskowe na stanowisku I w Niedżwiedziówce, gm. Stegna, woj. pomorskie.

 

2. Dr Witold Gumiński – badania st. Szczepanki 8 na Mazurach (pow. Giżycko) od 2002 r. W bieżącym sezonie prace prowadzone będą od końca czerwca do początku sierpnia 2017 r. Zainteresowanych serdecznie zapraszamy do uczestnictwa w pracach polowych oraz w opracowaniu pozyskanych źródeł.

 

3. W sierpniu 2017 r. dr Dariusz Manasterski, wspólnie z Muzeum Podlaskim w Białymstoku, planują kolejny sezon badań wykopaliskowych w dorzeczu Supraśli. Celem tych badań będzie rozpoznanie stanowisk paraneolitycznych i wczesnobrązowych w miejscowości Supraśl. Planowane badania będą kontynuacją prac realizowanych od jesieni 2012 r.

4. W listopadzie 2017 r. dr Marcin Białowarczuk planuje rozpocząć badania stanowiska Qumairah-Ayn 2 w północnym Omanie. Badania prowadzone są od 2016 r. w ramach omańsko-polskiego projektu racheologicznego kierowanego przez prof. dr hab. Piotra Bielińskiego.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Wszystkie osoby zainteresowane współpracą w ramach prowadzonych przez nas badań terenowych, jak również opracowań  poświeconych problematyce epoki kamienia i wczesnej epoki brązu, serdecznie zapraszamy oraz prosimy o kontakt telefoniczny lub e-mailowy.


-----
Drukuj Wydrukuj tę stronę

VIDEO REPORTAŻE